Young Guns 4

De zaal barstte uit zijn voegen door het geluid van zware rockmuziek. Opgewonden gasten kwamen haastig binnen om de beste plaatsen te vinden. Dit zou geen doorsnee wijnproeverij gaan worden, maar dat is het jaarlijkse evenement van de Young Guns nooit geweest. Sinds het voor het eerst gehouden werd in 2010 voor een publiek van 30 tot 40 wijnliefhebbers, heeft het een exponentiële groei gekend. De presentatie van dit jaar in Kaapstad trok 180 bezoekers, terwijl er nog eens bijna 100 op de wachtlijst stonden.

Het idee om opkomend talent in de gedaante van grensverleggende wijnmakers een podium te bieden is het geesteskind van Roland Peens, de directeur van Wine Cellar, en zijn vroegere medewerkster Tessa Miles. Peens legt uit dat aangezien Wine Cellar kwaliteitswijnen uit de hele wereld importeert en topwijnen uit Zuid-Afrika zelf verkoopt, ‘toonaangevende jonge wijnmakers met een hoge mate van waarschijnlijkheid bij ons terecht komen.’

Op basis van ontmoetingen met deze jongeren en het proeven van hun wijnen kiest Peens zijn Young Guns. Hij zoekt naar wijnmakers die ‘de grenzen opzoeken en eigenaar zijn van het merk of er een financieel belang in hebben – een must omdat veel getalenteerde wijnmakers geremd worden door hun management, merk of huisstijl.’

De zaal is vol, de muziek dreunt nog steeds, op drie schermen langs een van de muren lichten foto’s op van de wijnmakers en ook een Twitter feed die door het echte en virtuele publiek goed gevoed wordt met commentaren en foto’s die voor het nodige uitgelaten gelach zorgen.

‘U komt nu in een pyrazinevrije omgeving,’ kondigt Peens aan ter introductie van de Young Guns van dit jaar. ‘Vanavond geen Sauvignon Blanc en ook geen Merlot.’ Wel te proeven zijn Chenin (veel), Syrah met of zonder Rhônepartners, veel van oude stokken en specifieke benaderingen van wijnmaken. Hele trossen, natuurlijke vergisting, alleen gebruikt hout, geen toevoegingen en vaak zonder klaren of filteren. Het resultaat? Wijnen met een volstrekt individueel karakter.

Jasper Wickens is als eerste aan de beurt, terwijl Bob Dylan All Along the Watchtower zingt. De muziekkeuze van iedere deelnemer draagt bij aan de sfeer, maar je voelt je wel oud wanneer alleen Dylan en Pink Floyd bekende namen blijken! Jaspers echte baan is in Kalmoesfontein in Paardeberg waar hij werkt voor Adi Badenhorst. Zijn Swerwer Chenin Blanc en rode blend van cinsaut, grenache en syrah komen beide van oude stokken in Swartland, waarvan de oudste in 1951 geplant zijn. De wijnen tonen de generositeit en warmte van Swartland op elegant rustieke wijze en zijn alle twee verrukkelijk.

Met Marelise Jansen van Rensburg gaan we richting Portugal. Haar witte Momento combineert chenin met verdelho en haar rode is voor 100% tinta barroca, een druif die ze omschrijft als ‘ontembaar’. Ze werkt bij Sebastian Beaumont op het gelijknamige wijngoed in Bot Rivier. Van de buren daar, de familie Feiteiras die als een van de weinige een pure Verdelho produceert, betrekt ze haar druiven. Beide wijnen zijn vriendelijk en subtiel en brengen je in de stemming voor Klein Bietjie Wyn, het door haar gekozen lied van Anton Goosen.

Jacques de Klerk werkt bij The Winery of Good Hope in Stellenbosch, maar het fruit voor zijn Reverie Chenin komt uit Swartland. ‘Frisheid,’ zo stelt hij, ’hangt niet af van zuren, maar van het gebruikmaken van de energie in de druiven, zelfs bij lage zuren.’ ‘Waarom wordt er zo weinig belang gehecht aan textuur?’ , vraagt hij zich ook af. Lang schilcontact en contact met het gistbezinksel verleent zijn eigen wijn met zowel een bevredigende frisheid als textuur. Zijn rode wijn was de elegante Radford Dale Syrah, een label van  Winery of Good Hope. Zijn muziek was het meer esoterische Butterfly van  Bassnectar.

De twee witte Thorne and Daughters’ wijnen waren plotselinge wonderen voor John en Natasha Seccombe toen die eerder dit jaar in de verkoop kwamen. Seccombe omschrijft zichzelf als een ‘Gun van middelbare leeftijd’ – hij verbleef voor zijn werk een aantal jaren Frankrijk voordat hij terugkeerde naar Zuid-Afrika – maar er is niets middelbaars aan zijn blend Rocking Horse van roussanne, chenin en sémillon blanc en gris. Tin Soldier is ook een blend van de deze twee sémillons. Als oranje wijn met tien dagen schilcontact, een oxidatieve smaak en stevige tannine is die zelfs nog modieuzer en een eetwijn bij uitstek. Met wijnen als deze verdient sémillon het om herontdekt te worden. Seccombes muziekkeuze, Obsession door Frankie Animal leek helemaal op zijn plaats.

Johan ‘Stompie’ Meyer is verantwoordelijk voor de avant-gardistische Mount Abora wijnen, maar bij deze proeverij was hij met zijn wat meer mainstream J H Meyer Chardonnay en Pinot Noir uit Elgin. Meyers terughoudende benadering zorgt ervoor dat zijn Chardonnay de gisting stopt in de winter en daar in het voorjaar opnieuw mee begint. De vroeg geplukte pinot wordt met hele trossen vergist, krijgt acht weken schilinweking en ligt tien maanden in vaten van 300 liter. Daarna gaat ‘ie direct op fles. ‘Pats, boem!’, zegt Meyer met een glimlach. Sweet Disposition van The Temper Trap past goed bij deze wijnen.

Bourboulenc? Wie kent ‘m in Zuid-Afrika? Francois Haasbroeks Blackwater ‘Exemption 60’ (het is een gecompliceerd verhaal!) bleek met slechts 10,6 % alcohol echter prima te drinken. Het is Zuid-Afrika’s eerste botteling ooit van dit ras, afkomstig van een wijngaard van 2,5 hectare in Ashton. Op de een of andere manier viel hij af van de lijst met officieel toegestane rassen, dus is de volgende stap op het ministerie van landbouw ervan te overtuigen om hem weer op te nemen. Graag zelfs! Laten we dit ras uit de Zuid-Rhône alsjeblieft weer officieel in onze wijngaardje toelaten en daarmee, zoals Pink Floyd zingt, Another Brick in the Wall metselen! Syrah uit Swartland leent zich er volgens Haasbroek voor om jong geplukt te worden. In zijn Noir krijgt syrah het gezelschap van grenache en carignan in een frisse maar smakelijke blend.

Mick en Jeanine Craven doen er alles aan om te laten zien dat het doorgaans conservatieve Stellenbosch hip kan zijn. Hij maakt deel uit van het team bij Mulderbosch team en zij is wijnmaker bij Dornier Wines. Samen hebben ze hun eerste wijnen uit Stellenbosch onder het label Craven Wines gemaakt, een witte van clairette en een rode van pinot noir. De ene helft van de Clairette is vergist met schilcontact, de andere helft op de gangbare manier. Het proefmonster van het vat is een beetje troebel, vandaar zijn bijnaam ‘cloudy Clairette’. De Cravens waarschuwen dat hij ook zo gebotteld zal worden, zonder klaring of filtering, maar dat dit niet af zal leiden van zijn gelaagde smaakrijkdom. De met hele trossen gevinifieerde Pinot zit vol sappige vitaliteit en laat een nieuw licht schijnen op een ras dat naar hun zeggen ‘wortel begint te schieten’ in Stellenbosch. Tussen haakjes, Australiër Mick voegde er nog aan toe dat hij niet verantwoordelijk was voor de keuze van Down Under door Men at Work!

Dit is dé manier om mensen enthousiast te maken over wijn. Voor Young Guns 5 zal beslist een nog grotere zaal nodig zijn.

– Angela Lloyd

Young guns tasting33

Deel.

Uw commentaar